پُر از تمنای توست!

هق هق ِ پنجره ام بند نمی آید

مُدام٬

با سُرودی که طعم ِ شبنم میدهد٬

تن ِ تنهایی اش را میشوید!

نمیبندم این پنجره را اما هرگز٬

گر چه جز باد ِ باران زای ِ سرد

کسی گونه ام را نمی بوسد!

فریب ِ سختی ِ شانه هایت را مخور!

محکمترینها هم شبی٬

بی تکیه گاه ٬ خم میشوند!

نمیبندم این پنجره را٬

شاید دلت

یک روز بارانی بجوید سر پناهی!

اونی که بود تو بودی،اونی که تو قلب تو نبود من بودم.

يکی داشت، يکی نداشت!

اونی که داشت تو بودی ، اونی که غير تو کسی رو نداشت من بودم.

يکی خواست، يکی نخواست !

اونی که خواست تو بودی، اونی که نخواست از تو جدا شه من بودم.

يکی گفت ، يکی نگفت:

اونی که گفت تو بودی ، اونی که دوست دارم رو به غیر تو نگفت من بودم.

يکی موند ........يکی رفت....................!

 آنقدر نيامدي که پژمردم ...

 آنقدر از رفتنت گذشت که حتي ستارگان حرفم را ناديده گرفتند

 آنقدر نتابيدي که باز ابرهاي چشمانم شروع به باريدن گرفت

 آنقدر خاموش ماندي که پس از آن هيچ پرنده اي آواز سر نداد

 رفتي و

         مرا منع کردي

                           از ديدن ، سرودن

 و حرفت چيز ديگري بود

 ورنه مرا نمي راندي

 آي هم پاي قدم هاي باراني !

                             پاييز رفت ، تو مي داني ؟

                                                  قلبم مرد ، تو فهمیدی؟

هرچي نثارت بکنم يه آسمون بي کســيه

قصه تو...قصه من...قصه عاشق بودنه

حرفاي ما هر کلمش از عاشقي سـرودنه

نميدونم يادت مياد روزايي که غصه نبود

حيف که هميشه اين روزا خاطره ميشه خيلي زود

يادش بخير زماني که شعراي من مال تو بود

دست من از تو مي نوشت قلب من از تو مي سرود

اما ديگه فاصله ها چيزي برامون جا نذاشت

انگار نميشه دور بود و پيش کسي دل جا گذاشت

شايد اينم يه قصه بود که قهرماناش ما بوديم

ما که به غير از دل خوش دنبال چيزي نبوديم

حالا ديگه تو فال ما نشونی از عاشـقي نيست

ديگه نميشه گفت که عشق چيزي هميشه موندنيست