ديوارهاي خالي اتاقم را
از تصويرهاي خيالي او پر مي کنم
خداي من زيباست
خداي من رنگين کمان خوشبختي ست
که پشت هر گريه
انعکاسش را
روي سقف اتاق مي بينم
من هيچ
با زبان کهنه صدايش نکرده ام
و نه
لاي بقچه پيچ سجاده
رهايش
او در نهايت اشتياق به من عاشق شد و
من در نهايت حيرت
حالا
گاه گاهي که به هم خيره مي شويم
تشخيص خدا و بنده چه سخت است

کسی دل خوش سراغ داره؟

چه بسيار
که در يک قدمي
همه چيز خراب مي شود
و تحقق آرزويي
يکسر سراب
چه بسيار نهال شوقي
به يک صاعقه
خاکستر مي شود
و اميد ثمري
نقش بر آب
اما
زندگي
اين عريان ترين
همواره
دستان ما را مي طلبد
تا در تابش نور
به رديف شمعداني ها
پرده را کنار زنيم
و براي چينه ي منتظر کبوتران
دانه بپاشيم

من اگرديوانه ام
با زندگي بيگانه ام
مستم اگر يا گيج و سرگردان و مدهوشم
اگر بي صاحب و بي چيز و ناراحت
خراب اندر خراب و خانه بر دوشم
اگر فرياد منطق هيچ تأثيري ندارد
در دل تاريک و گنگ و لال و صاحب مرده ي گوشم
به مرگ مادرم : مردم
شما اي مردم عادي
که من احساس انساني خودرا
بر سرشک ساده ي رنج فلکت بارتان
بي شبهه مديونم
ميان موج وحشتناکي از بيداد اين دنيا
در اعماق دل آغشته با خونم
هزار درد دارم
درد دارم...

گاهي اوقات
قطره هاي شک
مي بارند بر زمين باورم
و گياهان اميدم آفت مي زنند
فکر مي کنم
چه فايده داشت
اينهمه وجين کردن دل؟
چه فايده داشت
آبياري احساس
و ريشه دواندن به اعماق وجود؟

قلبم امشب
از دردِ غمي
به خودش مي پيچد
من به دنبال کلامي درذهن
که بگويم
چيست اين غم
و نمي يابم کلامي
بارها پرسيدم از خود
شعر گفتن ها را چه سود
نه کسي مي خواند
نه کسي مي شنود
واگرهم که شنيد
تو بدان
عمق کلامت را
نمي فهمد...

مي روم خسته و افسرده و زار
سوي منزلگه ويرانه خويش
به خدا مي برم از شهر شما
دل شوريده و ديوانه خويش
مي برم تا که در آن نقطه دور
شستشويش دهم از رنگ نگاه
شستشويش دهم از لکه عشق
زين همه خواهش بيجا و تباه
مي برم تا ز تو دورش سازم
ز تو اي جلوه اميد حال
مي برم زنده بگورش سازم
تا از اين پس نکند باد وصال
ناله مي لرزد
مي رقصد اشک
آه بگذار که بگريزم من
از تو اي چشمه جوشان گناه
شايد آن به که بپرهيزم من
بخدا غنچه شادي بودم
دست عشق آمد و از شاخم چيد
شعله آه شدم صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسيد
عاقبت بند سفر پايم بست
مي روم خنده به لب ‚ خونين دل
مي روم از دل من دست بدار
اي اميد عبث بي حاصل